Weer thuis

Wat een reis. Wat een avontuur. We hebben hebbem deze hele zondag nodig om bij te komen. Van alle indrukken. van alle gevoel. Oh ja het weer was pet maar het avontuur was geweldig.

Onze laatste dag gisteren fietsen we van tremelo 135 km naar Middelburg. Door de regen. Door Antwerpen. Langs de havens. Geweldig fietspad. Door het mooie Zeeuwse land.

We hadden een heerlijk verblijf gehad bij valerie en Luc. We stopten in de middag bij Nicole en Wilco en kregen heerlijke taartjes en alsof dat allemaal niet op kon vierden we s avonds nog mechteld verjaardag met een uitgebreid fruit de mer diner

Ongelooflijk dat we zo zijn verwend. Samen vatten gaat bijna niet.

Avonturen moet je beleven. Erover praten is mooi maar de wereld wacht… je moet er op uit.

Kijk wat er in het zeeuwse land op het einde stond. Het kan bijna geen toeval zijn.

We gaan even bij komen en werken maar het nieuwe avontuur roept ons al weer toe… to be continued

Dank dank dank. Voor lekker eten en gezelschap maar vooral voor al jullie vriendschap.

Ivo en Andree

wereldberoemd in brabant

Of we geïnterviewd en gefotografeerd kunnen worden voor de krant. De regionale krant. jac heeft het geregeld. dus om 9 uur staan we paraat bij kasteel cranendonck om ons te laten fotograferen. Hhhh.

Gelukkig is de regen net weg getrokken en hebben we vandaag redelijk weer. Het begint koud met 3 graden maar in de middag wordt het 11 graden.

Lenie fietst de eerste 20 km met ons mee. Daarna gaan we langs de kanalen. En lager ook nog via spoorweggetjes en fietssnelwegen .. Kortom mooie route door België, op naar valerie en luc. We zijn er al om 3 uur.

We genieten van een heerlijke thaise maaltijd. En vooral van gezelligheid. Nog maar 1 dagje te fietsen.

Andree

Dag 13 van grave naar maarheeze in brabant aspergeland

Eindelijk een dag zonder regen zonder wind. Kou…. ach daar doe je een extra jasje voor aan.

We sliepen heerlijk op de zolder. Genieten van de koffie van derek en vertrekken om een uur of 10 maar Ivo’s moeder. De route voert door het Brabantse land. Langs boerderijen kleine dorpjes. Door de bossen en over de heide. We zien asperge stekers. Afgelopen 2 dagen werden we al verwend met asperges. Jammie.

We kunnen zelfs picknicken. Niemand is er buiten. Dat is aan de ene kant heerlijk . Het land is van ons. Aan de andere kant zorgelijk. Winkels en cafes zijn zo te zien allemaal bijna of al helemaal failliet. De mensen die hun hond hit laten kijken gelaten. Dit land is te neer geslagen. Het wordt tijd dat we weer gaan leven.

Maar wij doen dat nu. De benen draaien. We genieten. Samen. Op naar Lenie. Warme douche. Lekker wijntje. Even tijd om bij te trekken. De plaatselijke krant belt voor een interview. Morgenochtend komt de fotograaf. Nu even binnen. Dat voelt zo heerlijk na een dag fietsen. Nog maar 2 dagen te gaan… wat een avontuur

Andree

t zorgelijk

Van Corona naar Corazon

Dag 12 alweer van onze tour d’amour. Het contrast kan niet groter zijn tussen droom en daad en tussen wens en werkelijkheid. Touren brengt altijd zoveel. De onverwachte dingen zijn het meest bijzonder, ja het weer valt tegen maar wat geeft het. Nederland is eigenlijk veel mooier in de regen. De wolkenpartijen met soms een waterig zonnetje, de wind. Dit is Nederland echt. Overal afgewaaide boomtakken. Het valt niet mee voor Andree want haar racefiets is toch echt veel minder comfortabel dan mjjn gravel bike met al die modderige bospaden.

Zoals gezegd het contrast is groot. We komen bijna niet weg bij Jac want zijn hisorische verhalen, foto- kunstcollectie nodigen uit tot langer blijven. Het fantastische hotel ontbijt nodigt ook niet uit tot opschieten en we hoeven niet ver, wind redelijk mee tot Grave. Uiteraard kan het altijd nog erger. Twee hagelbuien, het kan niet op deze tour. Prachtige wegen door de bossen, toepasselijk speelt de buckshot luidkeels” I’m dancing with you in the summer rain…!!!

Al snel staan we in het plaatsje Zeeland maar helemaal thuis voelen we ons pas in Grave bij Derek en Monique, Joost en Friso waar we totaal verkleumd en verregend aankomen. Ach het was wel drie graden vandaag! Gelukkig maakt de tapasbar van Derek veel goed. Wie ooit aan fietstochten heeft gedaan weet dat de contrasten tussen afzien en perfectie snel kunnen wisselen. De hele dag denk ik aan het grootste contrast tussen de covid stress van 2020 en het menselijkheid en vreugde van de mensen die ons zo hartverwarmend verwelkomen. Wat voelen we ons gelukkig. Van Corona naar Corazon, het kan zomaar omslaan in een ogenblikje. Dit is bike touring ten voeten uit. Onze tour d’amour gaat door wat er ook gebeurt. Want zoals ze zeggen in de tour de France, de Tour stopt voor niemand.

Ivo

Vlaggen halfstok

We trappen vandaag 5 uur lang recht tegen de wind. Windkracht 7 a 8. het is eigenlijk gekkenwerk. Soms moeten we afstappen. Vooral als de wind van zij komt en je fiets letterlijk onder je uitgeblazen wordt. We halen uiteindelijk een gemiddelde van slechts 12,5 km per uur. Zelfs in de hoogste bergen fietsen we nog wel 16 a 17. Maar vandaag dus niet.

De brug over de waal is het allerengste. De helft moet ik lopen. Voorovergebogen. De handen klemmend om het stuur. Bang dat mijn fiets de waal in waait. We schuilen achter een pilaar. Zelfs de vogels kunnen niet vliegen en schuilen onder de brug.

Onderweg is het land verlaten. De betuwe prachtig zelfs als de regen horizontaal valt. De vlaggen wapperen. Half stok. 4 mei vandaag. Maar de mensen zitten relaxed binnen. Geen idee van wat afzien betekent. Geen idee wat 4 mei betekent. Ik denk aan de verhalen van opa. Slechts een heel klein beetje kan ik me voorstellen wat het echt moet hebben betekent, verzet in oorlogstijd. Het zijn geen verhalen. Het is echt.

Ook vandaag is echt. Mijn gezicht is verweerd mijn ogen prikken nog terwijl ik al uren binnen zit. wat is er mooier dan vandaag bij Jac te komen. Historicus die met een prachtig boek over de oorlog bezig is. Uren vertelt hij. We genieten van wijn en kaasjes.

De vlaggen wapperen. Halfstok. De wind guur. De blik op oneindig. Nooit fietste ik zo zwaar nooit fietsje ik zo langzaam tegen de wind. De benen branden.

Een heel klein beetje begrijp ik beter. opdat wij nooit vergeten

Andree

10 dagen fietsen. 10 dagen avontuur

10 dagen fietsen. Door weer en wind. Vooral veel wind. Het valt niet mee. Maar we zetten door. Zoals we altijd doorzetten. Je bent toch niet van suiker zijn miin moeder altijd. Maar soms voelt het bijna wel zo.

Maar dan om de hoek zie je weer prachtige landschappen. En geniet je met volle teugen. De longen vol. De benen sterk. Steeds maar achter mijn lieve man aan. gisteren fietsten we door de achterhoek van Haaksbergen naar Doetinchem. En werden we gastvrij ontvangen bij miriam en bram. Vandaag langs de rivieren naar Elst. Zowaar een uurtje zon. En we gingen uiteraard direct picknicken. Hoezee…. we logeren bij Yvette in het ouderlijk huis. Wat een gastvrijheid overal. Wat een lieve mensen. Wat kan mij dat weer schelen als alles zo mooi is. We zijn samen. We genieten van het buiten zijn. Alleen op de wereld. Alleen met de pont over. Heel soms een verdwaalde mede fietser. En dan al die lieve vrienden en familie die zo goed voor ons zorgen. We worden mega verwend. Lekker eten. Gezelligheid. Nieuwe fietsokken prachtige ballon.

Je hoeft maar op je fietsje te stappen en het avontuur begint. En tja…. in elk avontuur hoort spanning. …dus ..

Of het morgen echt horror weer wordt of gewoon normaal met wind tegen en 5 graden….. we zullen het beleven. Doorleven…

En daarna liggend im een warm bad vergeet je alle ellende en blijft enkel de mooie herinnering. Laat je nooit weerhouden door een beetje hondenweer om gewoon erop uit te gaan. Op naar nieuwe verhalen en nieuwe herinneringen

30 jaar

30 jaar saampjes. Ze zijn voorbij gevlogen en tegelijkertijd ook niet. Ze zijn vol herinneringen. En we zijn van plan er nog heel veel te bouwn. En dat doen we samen met jullie allemaal

Vandaag hebben we slechts 45 km gefietst en zijn er geen spannende verhalen te vertellen over regen of straffe wind. Maar het was wederom een bijzondere dag.

Van zutphen naar Haaksbergen. Eerst stadswandeling met willem. Toen kort tochtje en vervolgens familie bijeenkomst bij cora en ronald. Oom coen en oom Bert en tante anny komen ook nog.

Samen aan buffet. Wat een familiefestijn. Heel heel bijzonder om het zo te vieren met tijd en aandacht voor iedereen

Sterker dan ooit

Ja het regende weer. Tja… we baalden natuurlijk wel. Maar we peppen elkaar om en om op. Als de een er even doorheen zit pept de ander op. En andersom. 4 uur lang regent het behoorlijk hard. Pas in de middag kunnen de regenjassen uit.

Langs muiderslot langs de vesting naarden. We zijn volgens de vvv de eerst gasten van de dag en gisteren was er niemand. Het heeft wel iets. Als enige over de vestingwallen rijden.

Vanwege de regen verleggen we de route. We kunnen niet over de bospaden. De hele fietsen zitten onder de modder. We gaan via de wegen door de Veluwse. Ook prachtig. Er is bijna niemand. Wel erg jammer dat we nergens kunnen stoppen, op het terras is toch echt te koud. Dus enkel een snelle koffie bij een benzine station.

We rijden 130 km bijna zonder pauze. En dat met dit weer.

Ivo stelt vast dat we sterker zijn dan ooit. daar word je toch warm van hhhh.

We eindigen in zutphen en genieten de avond bij willem en petra. Heerlijk om hier ook weer eens te zijn.

Een enkele keer dacht ik aan opgeven aan afsteken richting Middelburg. maar ivo geeft op het juiste moment de juiste complimenten.

Sterker dan ooit…. tja dan wordt er wat van je verwacht.

Klagen heeft geen zin

Als je gaat dan ga je. Ook al denkt het weer daar anders over. Vandaag leek het wel november. De weerapp geeft het weer een 2. Nou dat was ver overrated. Een 1 net aan, koud. Wind en vooral keihárde regen. Het voelt als 2 graden en langzaam vriezen tenen en handen af.

We hebben goede regenspullen maar zelfs die geven het na verloop van tijd op. Op de een of andere manier bij ivo altijd uren later dan bij mij. De wereld is niet eerlijk. Nat en koud tot op het bot

Gewoonlijk is onze strategie doorknallen tot je niet meer kunt en dan crashen in een of andere cafe. eten en alles laten drogen. Maar ja….. not in this time. En zeker niet in hartje beemster. Er is niks open. De plaatselijke bakker stuurt me na 1 minuut naar buiten en zelfde ervaring bij de benzine pomp. Helaas…. geen vriendelijke Amerikanen hier maar stugge hollanders.

In het uitgestorven Volendam grijpen we onze enige kans op een verwarmd terras. Warme thee. Warme soep. Het helpt. een beetje.. een heel klein beetje.

Optimistisch vervolgen we de route . Hoewel het al uren uit de hemel stort zal het vanmiddag toch droog worden.? Denken we . Hopen we.

Hahaha…. je wilde een uitdaging toch??? Wat nou stoer fietsers. De weergoden doen er gewoon een schepje bovenop. Kouder en natter. Niet gedacht dat het kon. We fietsen langs de woeste Zuiderzee en de slagregen slaat in ons gezicht

Dan komen we een ander fietsstel met bagage tegen. Ze kijken boos en geïrriteerd. Wij juichen ze toe. Goed zo toppers kom op!!Armpje omhoog. ze kunnen er niet om lachen

Op dat moment realiseer is hoe sterk we zijn. Niet onze benen. Niet de goede spullen. Maar de fun. De grappen en grollen. Het lekker babbelen op de fiets. Genieten van bollevelden. Mooie dorpjes aan het water. Honderden molens. Ik schreeuw door de regen dat dit de molenweg heet. Ivo vindt het meer de hondenweerweg.

En dan rijden we Amsterdam binnen. Verkleumd tot op het bot. Ik kan bijna niet meer remmen of sturen. In de pijp strijken we neer bij Maartje. Wat een welkom.

Het duurt 2 uur voor ik warm ben ondanks dat de kachel gloeit.

Fietsen is vooral een mentale uitdaging.

Een wereld fietser gaat… ondanks het weer.

Terwijl de meeste mensen vandaag opgesloten zaten binnen zagen wij prachtig noord holland, de dieren, de molens, de dorpjes….. en het water . Dat ook ja.

Zoals ivo de eerst kilometer al zei “ its a great day for cycling”

Dag 5 voorburg tot bergen 100km

Poeh poeh poeh… wind tegen hardt de mens zullen we maar zeggen. Het was een pittig tochtje. Maar oh wat is nederland toch mooi.

Vandaag bracht de tour ons door meijendel wassenaar richting katwijk en noordwijk. Allemaal duinengebied met geweldig mooie fietspaden.

We sliepen heerlijk luxe in het huis van aline en richard en koersen naar noordwijk waar we mijn jarige vader verblijden met kados. Zo dat scheelt weer flink wat bagage. We genieten van heerlijke verse aspergesoep en zalm broodjes. Goed dat dit precies zo uit kwam. De zon schijnt goed vandaag. De wind is stevig. De benen moeten hard werken. In de middag kan ik met korte mouw fietsen.

Van duinenrij naar bollenveld. Van boulevard naar veerpont. Lang niet geweest. Weinig toeristen. Terrassen blijven praktisch leeg. Maar deze fietsers genieten van de rust. Soms spreken andere fietsers ons aan…. de fietsen met bagage trekken de aandacht.

We eindigen in bergen bij een lekker hotelletje waar we de fietsen op de kamer smokkelen. Hhh. Tacos eten bij aline en richard die hier een huisje hebben gehuurd.

Even bijtrekken..

Hoop dat morgen droog blijft. Maar dat is zorg voor morgen. Een fietser leeft in het nu. We zijn al vergeten welke dag het is.

Wat een tocht